ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑ   ΓΙΑ   ΚΑΠΟΙΟΥΣ   ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ   ΓΙΑ   ΑΛΛΟΥΣ  [18]

0

Γράφειο ο Νίκος Μπακούρης

Στο   προηγούμενο:  Την   προς   αναμόρφωσιν   χώρα  αφού   προηγουμένως   την   κάψαμε,  τώρα   την…αλείφουμε   με   λάδι!

Εκτός   των   κιβωτίων  με   τις…τραχανοχυλοπίττες,  υπάρχουν   και   κάποια   βαριά  ενισχυμένα   κιβώτια   δίχως   καμία   ένδειξη   εξωτερικά,  ώστε   σε   αρκετούς   να   δημιουργείται   το   ερώτημα:  <<Τι  τελικά  να   περιέχουν   τα   κιβώτια   μυστήριο,  και   εάν   οι   τραχανοχυλοπίττες  και   τα   πλατοκούκκια   είναι   τόσο   σημαντικά   εφόδια   ώστε   είναι   ανάγκη   η   αποστολή   να   συνοδεύεται   από   κάποιον   υψηλόβαθμο,  και   συγκεκριμένα   από   Συνταγματάρχη   και   άνω>>.

Την   απάντηση   στο   ερώτημα   μυστήριο   δίνει   εξωμότης   στρατιώτης   υπηρετών   στην   στρατιωτική   βάση   όπου   πραγματοποιείται   η   φόρτωση   των   εφοδίων.  Τα   εν   λόγω   κιβώτια   περιέχουν   κάποιες   χιλιάδες   ρουκέττες,  βλήματα   όλμων,   χειροβομβίδες…ό,τι     έχει   ζητήσει   η   φίλια   προς   ημάς   παράταξη   του   εμφυλίου,  και   που    αναμφισβήτητα   θα   φέρουν   την  …. ηρεμία   στη   χώρα   και  τη   Δημοκρατία   Σκανδιναυικού   τύπου.

Κάθε   σύνεργο   του   θανάτου   στο   κιβώτιο   φέρει   χαραγμένο   και   το   όνομα   ενός   παιδιού   από   την   εμπόλεμη   ζώνη. [τα   γεγονότα    του   μήνα   μας   αναγκάζουν   να   ξεστρατήσουμε   στην   αφήγησή   μας]   Και   εάν   το   διαμελισμένο   κορμάκι   ανήκει   σε   παιδί   της   φίλιας   παράταξης,  το   γεγονός   συγκλονίζει   τους   πάντες,  θεωρείται   έγκλημα   πολέμου   και   η   υπόθεση   φέρεται   στο   διεθνές   δικαστήριο.  Αντίθετα,  αν   ανήκει   στην   αντίπαλη   παράταξη,  μας   αφήνει   αδιάφορους,  αφού   πρόκειται   για…παράπλευρη   απώλεια   στον   αγώνα   κατά   της…   τρομοκρατίας.

Το   Κράτος   μας,  όπως   και   πλήθος   άλλων  ‘’ανηκόντων   στη   Δύση,’’  καταβάλλουν   εργώδεις   προσπάθειες   για   ειρήνευση   στην   περιοχή.  Καλούν   τους   εμπόλεμους   να   δείξουν   αυτοσυγκρά α α ατηση!   Να   δείξει   αυτοσυγκράτηση   ο   μυς   ο   ποντικός   στα   νύχια   της   γάτας!

‘’Κατακαημένοι’’  μαχητές,  της   ελευθερίας   για   75   χρόνια,  υπερασπιστές,   της   πατρώας   Γης! Πείσανε   την   κοινή   γνώμη   πως   είσθε   τρομοκράτες. ΄Εχετε  ‘’να   τα   βγάλετε   πέρα’’,  να   αντιμετωπίσετε   την   τελειότερη   πολεμική   μηχανή   όλων   των   εποχών  – στρατεύματα,   αεροπλανοφόρα,  υποβρύχια,  φρεγάτες  σας   έχουν   περικυκλωμένους,   ναυλοχούν   όχι   μακράν   του   πεδίου   αναμετρήσεων.

>>Το   τέλος   είναι   προδιαγεγραμμένο – δοκιμασμένη   η   συνταγή   στο   παρελθόν  σε:  Σμύρνη,  Κωνσταντινούπολη,  σε   ό,τι    αφορά   τον   ελληνισμό,  Καπαδοκία,  Πόντο….και   όχι   μόνο. ΄Οσοι   γλυτώσετε   σήμερα   από   τη   σφαγή,  με   ποσόστοση   θα   σας   δεχθούν   σαν   πρόσφυγες   τα… φιλάνθρωπα   αισθήματα   των   Ευρωπαίων,  Αυστραλών   και   βορειοαμερικανών,  όπου   καθημερινά   θα   είσθε   υπό   παρακολούθηση   ως   εν   δυνάμει   τρομοκράτες.

>> Κάθε   χρόνο   στους   νέους   τόπους   εγκατάστασή   σας   με   τα   σωματεία   σας   θα   οργανώνετε   γιορτές   μνήμης   για   χαμενη   πατρίδα,  στις   οποίες   τη  συμπόνια   τους   συντετριμμένοι   και   δακρύβρεχτοι   θα   σας   εκφράζουν   ως   καλεσμένοι  σας   όσοι  σήμερα   σας   πουλάνε.

>> Και, ‘’Ο   χωροφύλακας’’  της   Μέσης   Ανατολής   αφού   εξετέλεσε   και  με  τη  βοήθεια     των   υψηλών   προστατών   του  τη   διατεταγμένη   υπηρεσία,  την   ολοσχερή   εκκένωση – εθνοκάθαρση   από   σάς   τους  γηγενείς   της   περιοχής,  νιώθει   ανακούφιση   απαλλαγμένος  από   τους  ‘’ζόρικους,’’ για   δεκαετίες    ενοχλητικούς   και   απαιτητικούς   για   πατρίδα  ‘’μαντρωμένους’’   γείτονες.

Οι   80/ρηδες   και…του   χωριού   μου   στην   ηλικία,   θυμούνται   και   αφηγούνται:  Το   1945  με   το   τέλος   του   Β΄  παγκοσμίου   πολέμου,  μέσω   της  UNRRA,  με   μουλαρογάιδουρα   του   χωριού,   όσα   επέζησαν   του   Ελληνοϊταλικού   Πολέμου   και   δεν   έγιναν  βορρά   κοράκων,  λύκων   και  τσακαλιών   στη   χιονισμένη   Νότια   Αλβανία,  από   το   λιμάνι   του   Π.  ΄Αστρους   καταφθάνει   στο   χωριό   η   αναλογούσα   στον   αριθμό   των   κατοίκων   και   βαθμό…νομιμοφροσύνης   ανθρωπιστική   βοήθεια,   συλλεγείσα   και   αποσταλείσα   από   χώρες   της   Βόρειας   Αμερικής.

Στο   χωριό  αλλά   και   σε   όλη   την   Ελλάδα   ‘’τα   πράγματα   έχουν   έρθει   άνω   κάτω.’’ Ε.Α.Μ/ήτες   και   ΕΛ.Α.Σ/ήτες   ύστερα   από   την   ήττα   τους   στα   Δεκεμβριανά,  τη   Συμφωνία   της   Βάρκιζας   και   την   παράδοση   του   οπλισμού   των,   βρίσκονται   σε   απηνή   διωγμό  [εποχή   της   λευκής   τρομοκρατίας]  από   το   επίσημο   κράτος,   τους   στρατοχωροφύλακες   και   τις   παρακρατικές   οργανώσεις.

Στο   χωριό   μου   κάθε   βράδυ   παρακρατικοί   του   Χρίστου   Παναγιώτη,  Κουβάρηδες,  Κωστάκης…,συνεπικουρούμενοι   και   απ΄  αυτούς   των   γειτονικών   χωριών:  Δολιανών,  Περδικόβρυσης,  ΄Αστρους/Αγιάννη  [Αστρινός,  τα   μάλλα   τιμώμενος   σήμερα   ως   λαμπρός   επιστήμονας  και   στυλοβάτης  του   Αστικού   Καθεστώτος,  ενταγμένος   τότε   στις   παραπάνω   Οργανώσεις,  δείχνει   πρωτόγνωρη   αγριότητα,   ρίχνει   πολύ   ξύλο   σε   αριστερούς   συγχωριανούς   μου  που   πέφτουν   στα   χέρια   του]  νύχτα   περιδιαβαίνουν   τα   στενά   σοκάκια   του   χωριού  ‘’ντουφεκορίχνοντας’’  και   ωρυόμενοι:  <<Πουτάν…. Φουντωμιώτες,  απόψε  θα   σας   γαμήσ….,   θα   σας   γδάρουμε   ζωντανούς…>>,  τρομοκρατώντας   τον   κόσμο.

Κλειδαμπαρωμένοι   οι   χωριάτες   στα   Θεοσκότεινα   γι’  απόψε   σπίτια   τους,  όλων   η   σκέψη   είναι   εις   το:  << Ποιός   θά   ΄ναι   απόψε   ο   τυχερός    που   θα   του…κάνουν   την   επίσκεψη,  θα   του   χτυπήσουν   την   πόρτα!>>

Σε   αυτό   το   κλίμα   ανοίγονται   τα   δέματα   της   ανθρωπιστικής   βοήθειας.

Οτιδήποτε   αξιόλογο  ‘’σε   ρουχισμό   και   ποδεμή’’,  δεν   διατίθεται   σε   διανομή   αλλά   διαρπάζεται   από  ‘’τα  ντουφέκια’’,   τους   οπλοφόρους,  τους   έχοντας   εξουσία,  τον   δοτό   πρόεδρο,   κοινοτικό   Συμβούλιο   και   ημετέρους.

Με   ντελάλη   τον   κοινοτικό   αγροφύλακα   ειδοποιούνται   οι   χωρικοί   ότι:   Την   Κυριακή   κάθε   οικογένεια   να   στείλει   τον   αντιπρόσωπό   της  εφοδιασμένον   με   ντορβά  ή   ταγάρι  διότι   ‘’απολείτουργα’’   θα   πραγματοποιηθεί   η   διανομή   της   ανθρωπιστικής   βοήθειας,  <<Θα   μοιραστούνε   ρούχα   και   παπούτσια>>.

Η   πλειοψηφία   των  ‘’αντιπροσώπων’’ των   οικογενειών   είναι   γυναίκες   ή   παιδιά,  αφού   οι   άνδρες   και   γυναίκες   που   προηγούμενα   έχουν   εκδηλωθεί   υπέρ   του   Ε.Α.Μ   ή   είναι     ενταγμένοι   στον   ΕΛΑΣ,  φοβούμενοι   μήπως   παρουσιαζόμενοι   ξεσπάσει   πάνω   τους   η   αγριότητα   των   νέων  ‘’αφεντικών’’,  κρύβονται  ‘’κακουχούμενοι ,  θλιβόμενοι,  εν   ερημίαις   πλανώμενοι,  εν   σπηλαίοις,  εν   χερώμασι   της   περιφερείας   και   ταις   οπαίς   της   γής’’.

Αυτοί   που   κρύβονται   στα   Χερώματα   πάνω   από   τα   Μπακουρέικα   μαντριά   έχουν   καρφωμένη   τη   ματιά  τους   στα   δύο   τελευταία   σπίτια   στα   ΒΔ   του   χωριού,  στο   Λαμπρέικο   και   στο   Καπετανέικο.

΄Οταν   δουν   σ΄ ένα   από   τα   δύο   σπίτια   ‘’στο   σκοινί   στο   μπαλκόνι’’  να   κρέμεται  ένα   μαύρο   σά[γ]ισμα,  είναι   ειδοποίηση   πως   το   χωριό   είναι   μπλοκαρισμένο   και   καλό   είναι   να   κρατηθούν   μακρυά.  Αντίθετα,  όταν  ‘’η   παντιέρα’’   είναι   ανοιχτόχρωμο   κλινοσκέπασμα,  ειδοποιούνται   πως   το   χωριό   είναι  ‘’καθαρό’’ και   με   κάθε   δυνατή   προφύλαξη,  μακρυά   από   αδιάκριτα   μάτια,   μπορούν   να   πλησιάσουν.

Καλείται   να   παραλάβει   το   ταγάρι   με   την   δοθείσα   βοήθεια   η   Αλεξάνδρα,  αγράμματη,  φτωχή   γυναικούλα   και   από   άσημη   οικογένεια   του   χωριού.

΄Εκπληκτη   διαπιστώνει   πως   η….βοήθεια   σύγκειται    από   ένα   πολύχρωμο   γυναικείο   καπέλο   με   φτερά   από   κάποιο   τροπικό,  εξωτικό   πουλί   και   ζευγάρι   από   γυναικεία   παπούτσια   καλλιτέχνιδος,   γόβα   στιλέτο.

Κανείς   δεν   τολμάει   να   εκφράσει   παράπονο   για   το   περιεχόμενο   του   ταγαριού   του,  αφού   υπάρχει   περίπτωση,  στο   γενικότερο   κλίμα   που   επικρατεί,  σαν   συκοφάντης   και   δυσφημίζων   το   έργο   της…σεβαστής   επιτροπής,   να   συρθεί   στο   στενό   δωμάτιο,   Γραφείο   του   Σχολείου   ή   στο   υπόγειο,  και   προς   σωφρονισμόν  ‘’να   φάει   το   ξύλο   τις   χρονιάς   του.’’

Στο    γερο-Πέτρο,   ανθρωπάκι   της   κατοχής,  μετρίου   αναστήματος   και   βάρους   τριάντα   πέντε [;]   οκάδες,  τυχαίνει   παντελόνι  που  ασφαλώς  προηγούμενα   το   φορούσε   Αμερικανός  ‘’Τρούμαν’’,  με   ύψος   δύο   μέτρα,   βάρος   εκατόν   πενήντα   οκάδες   και   που   χωράει  τουλάχιστον    τρείς   με   τον   σωματότυπο   του   γερο – Πέτρου.

Οι   περισσότεροι   άνδρες   στο   χωριό,  μεταξύ   αυτών   και   ο   γέρο – Πέτρος,  φοράνε   μπαινοβράκι   με   βρακοζώνι,   και   όσοι   φοράνε   παντελόνι,  οι   Φραγγοφορεμένοι,  είναι   τόσα   τα   μπαλώματα   του   παντελονιού   που   δύσκολα   κάποιος   ξεχωρίζει   ποιο   είναι   το   αρχικό   ύφασμα   ‘’του   ρούχου’’   και   ποιο   των   μπαλωμάτων.

΄Υστερα   από   τη   διανομή   ο   γερο – Πέτρος   υπερηφανευεται,  αφού   συγκαταλλέγεται   και   αυτός   πλέον    στους   Φραγγοφορεμένους.

Προσωπικά  αντιλαμβάνομαι   πλήρως   τα   αισθήματά  του,   διότι   και   γω   κάπως   έτσι   ένιωσα  μαθητής   ών   της   Ε΄  τάξης   του   Δημοτικού   του   χωριού   μου   όταν   με   τα   πρώτα   κρύα   του   Φθινοπώρου   για   πρώτη   φορά   φόρεσα   μακρύ  ‘’ντρίλινο’’   παντελόνι.

Η   μητέρα   μου,  μοδίστρα   του   σπιτιού   με   ιδιόκτητη   ραπτομηχανή  GRITZNER,    την   ημέρα   αυτή   σηκώνεται   πολύ   πρωί   και   βάζει   στο   παιδικό   παντελόνι   τις   τελευταίες   βελονιές   ώστε   να   είναι   έτοιμο   πριν   την   αναχώρηση,  αφού   από   το   βράδυ   δηλώνω   πως   την   άλλη   ημέρα   δεν   θα   πήγαινα   Σχολείο   αν   δεν   είναι   έτοιμο   το   μακρύ   παντελόνι.

Είναι   εποχές   που   στο   χωριό   οι   γονείς….   υποκύπτουν  στα   παιδικά  ‘’καπρίτσια.’’ Μας….    κυνηγάνε   στο   δρόμο   για   να   φάμε   το   μελάτο   αυγό   ή   την   κρέμα   μας.  [;]  <<Δεν   θα   σε   παρακαλέσουμε!  Τούτο   είναι   το   φαΐ  που   έχουμε   για   απόψε,  φακές   με   χυλοπίττες.  Αν   θέλεις,  φάει!  Αν   δεν   θέλεις,  πήγαινε,  πέσε   και   κοιμήσου   νηστικός!>>

Βέβαια  δεν   επιζητώ   να   προστατεύσω   τα  ‘’κωλομέρια’’ και   κάτω   άκρα   μου   από   το   κρύο,  απλά   πιστεύω   πως   το   μακρύ   παντελόνι   με   ανεβάζει   στα   μάτια   των   συμμαθητών   μου   και   χωρικών,  τη   στιγμή   που   παιδιά   άλλων   οικογενειών   ‘’θα   ξεσκολίσουνε’’  φορώντας   ακόμη   το   κοντό   παντελόνι   και   ξυπόλυτα.

Συγκρατείται  ‘’ η   παντελώνα’’   στο   σώμα   του   γερο – Πέτρου   ζωσμένoς   με   δερμάτινη   ζωστήρα   κάπου  στο   ύψος   της….μασχάλης   και   τα   δύο   ρεβέρ,  ‘’τα   καλαμόβρακα,’’  διπλώνονται   δύο    τρεις   φορές  ώστε   να   μην   σέρνονται   στο   έδαφος,   ποδοπατούνται, ‘’συδιπλωθεί   και   ανασκελωθεί.’’

Συναντώνται   ο   Φραγγοφορεμένος   πλέον    Πέτρος   και   ο   παππούς   μου,   ο   Νικόλας   ο  Αναστασάκης   που   προσωνυμάται    Ρηγηνής.  Ο   παππούς   αστειευόμενος   πειράζει   τον   ανυποψίαστο   Πέτρο:                                                                                                                                                – Πέτρο,  με   γειά!  Τι   βλέπω,   καινούριο    παντελόνι;                                                                – Ναί…ναί…Νικόλα!  Πώς   με   βλέπεις,  πώς   σου   φαίνεται,  Καλό   δεν   είναι;               – Καλό   και   πέρι   καλό!  Είναι   και   ραμμμένο   στα   μέτρα   σου.  ΄Ασε   που      κάνει Και δυο  δουλειές…’’Σου   κρατάει’’ και   την   πλάτη   ‘’μην   πάρεις   κανά   κρύο.’’

-….μωρ…τί   τσάτ   και   τσάτ;  Σήκω   γλήγορα!  Εδώ   πνιγόμαστε.  Στο   επόμενο,  αν   θέλει   ο   Θεός   και…οι   άνθρωποι.

Νικ.   Μπακούρης

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ