«Οὐκ ἐᾶ με καθεύδειν» η θεοκίνητη γραφίδα μου!

0

Γράφει ο Ηλίας Σακαλής

Δεν με αφήνει αδιάφορο, αδρανή, η άνωθεν εντολή. Η συνείδησή μου, το «δαιμόνιον» κατά Σωκράτη.

Καθ’ ότι: Η «αρετολογία», μια ακατάσχετη περί την αρετήν συζήτηση, έχει καταντήσει σήμερα μια ατέρμονη αερολογία. Η μανία για «ηθίκευση» τάχα της Κοινωνίας είναι «έπεα πτερόεντα». Η δε τάση προς την ηθική τελειότητα διαρκώς αμβλύνεται. Η κλίμακα των αξιών έχει αντίστροφη φορά. Αντί να ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε..! Επίσης, διότι: Πίσω από τη «νύχτα» και τη σκοτεινιά της γης δεν βλέπω να χαράζει η αυγή… Τα «θεϊκά κεριά» καίνε τον εαυτόν τους, αλλά δεν μας φωτίζουν… Οι «καταιγίδες» της ζωής αλύπητα μας χτυπούν, αλλά δεν κρατάμε την ελπίδα για ομπρέλα μας…

Η αρετή διαθέτει πολλούς δασκάλους, λίγους όμως μαθητές..! Εισέτι, διότι οι αρετές οι «υπερήφανες» συνήθως ναυαγούν μέσα στα «λιμάνια», ή χάνονται και πνίγονται μέσα στο συμφέρον, όπως οι αφρώδεις ποταμοί μέσα στις θάλασσες… Όμως, αφού αυτά έτσι έχουν, και «πεποιθώς ὢν» (= έχοντας την πεποίθηση) ότι η θεϊκή πρόνοια μας πάει μέσα σε «φουρτουνιασμένες θάλασσες», προφανώς διότι οι εχθροί μας δεν ξέρουν κολύμπι… και ότι και το λιοντάρι ακόμη είναι υποχρεωμένο να «διώχνει τις μύγες», προσφεύγω στο Θεό μας, το αναλλοίωτο αυτό Αγαθό, την Αλήθεια, την Αγάπη την ατέλειωτη, στον Κτίστη των απάντων, ο οποίος μέσα από τη Φάτνη των αλόγων έμελλε να μας ελευθερώσει από την «αλογίαν και το παράλογον»! Καταφεύγω στον Οίκο του Θεού, στην Εκκλησία του Χριστού μας, όπου ευδοκιμούν τα «μυρίπνοα» άνθη του Παραδείσου. Που είναι ο «οδοδείκτης» προς τον Ουρανό, όπου εκεί κυριαρχεί η αρετή και η κατά Θεόν ζωή.

Στη φωλιά της Εκκλησίας, απ’ όπου «σκαρίζουν» περιστέρια και όχι «μπούφοι». Άνθρωποι και όχι μισάνθρωποι. Άνθρωποι, που τα μάτια τους δείχνουν ότι είναι «παιδιά» του Θεού. Πιστοί, που γονατιστοί φωνάζουν: «πιστεύω στο Θεό» και δεν έχω το θάρρος να πεθάνω «άπιστος». Στην Εκκλησία μας, που κράτησε σε καιρούς χαλεπούς αμετάβλητη τη διδασκαλία του Ευαγγελίου. Εκεί, που πίνουμε το «ξείδωρο» νερό και ξεδιψάμε και γινόμαστε «πηγές πνευματοφόρες». Σ’ αυτήν, που είναι η «Ταμιούχος» της Θείας Χάριτος και των αρετών συλλήβδην. Που είναι το «θέατρο», όπου εδώ και 2000 χρόνια παίζεται το ίδιο έργο με πρωταγωνιστές το Χριστό και τους Αγγέλους.

Την Αρετή και την Αγάπη, οι οποίες χέρι – χέρι εξισώνουν όλες τις κοινωνικές τάξεις, και οι οποίες είναι πιο όμορφες, όταν φορούν τα «ρούχα» της υπηρεσίας… Βρίσκω επίσης «καταφύγιο» στους Ιερείς μας, στους τελεστές και συνεχιστές του έργου του Χριστού. Που τελεσιουργούν τα Θεία μυστήρια. Που διοχετεύουν την αγιαστική και λυτρωτική Θεία Χάρη στους εκκλησιαζόμενους. Που διαιωνίζουν του Χριστού τη Σταύρωση και την Ανάσταση. Που το έργο τους είναι «Πατρικό» και ως εκ τούτου πρέπει να τους τιμάμε και να τους σεβόμαστε.

Είμαι ευτυχής, διότι οι ιερείς και των δύο ενοριών της Πόλης μας είναι άξιοι της ιερατικής τους αποστολής και πρότυπα αρετής και σεμνότητας. Όσον αφορά δε τους «ταγούς» της Εκκλησίας μας, τους Δεσπότες, τους ανώτερους βαθμούχους, αυτοί πρέπει να επιλέγονται με αυστηρά κριτήρια και όχι «κατά το δοκούν» ή «από τ’ αυτί και στον Επισκοπικό θρόνο». Περαίνοντας κρύβω τα δάκρυά μου πίσω από ένα χαμόγελο και θεωρώ όλβιους (=μακάριους), όποιους, σαν καλοί γεωργοί των αρετών, φύτεψαν αμπέλια πνευματικά και γέμισαν τους ληνούς τους με καρπούς ζωής εν Κυρίω. Επίσης όποιους, σαν καλοί γεωργοί, καλλιέργησαν το «χρηστόν» και ύψωσαν θημωνιές στον Κύριο, σαν «γαίες σιτοφόρες».

Ευκαιριακά απονέμω το μεγάλο «εύγε» στον κατά Χριστόν Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Ιερώνυμο! –Αμήν-

Τηλ. 27550-22537

Άστρος

Φεβρουάριος 2024

Ηλίας Θεμ. Σακαλής

Φιλόλογος

 

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ